Wordpress Ciekawe Artykuły Tematyczne

Ogólne określenie „płytki ceramiczne” odnosi się do wyrobów bardzo różniących się zarówno metodą wytwarzania, jak i specyficznymi właściwościami. Dla przykładu terakota dosłownie oznacza „spieczoną ziemię”. Słowem tym obecnie mylnie określa się wszystkie płytki Opoczno przeznaczone na posadzki. Terakotę produkuje się z glin ceramicznych z dodatkiem szamotu czy piasku kwarcowego. Kamionka jest materiałem o wysokiej wytrzymałości, wytrzymałości na ścieranie i mycie środkami chemicznymi. Do wyrobów kamionkowych zaliczamy poza terakotą także klinkier czy cotto. Gres jest jeszcze trwalszy od terakoty i obecnie najpopularniejszy wśród przeznaczonych na podłogi płytek. Produkuje się go z wyselekcjonowanych gatunków gliny mieszanej z kaolinem, kwarcem i skaleniem. Dzięki dużo mocniejszemu prasowaniu płytek gres może być spiekany w wyższej niż terakota temperaturze (prawie 1300°C), przez co zyskuje porównywalną z granitem wytrzymałość na ścieranie i znikomą nasiąkliwość (0,2%). Gres ma najwyższą ze wszystkich materiałów ceramicznych wytrzymałość chemiczną. Gres nieszkliwiony zwany bywa także naturalnym. Kolor gresu to beż, lecz dodając do gliny barwników, można nadać mu dowolną barwę. Płytki Paradyż barwione są w masie, więc mają jednorodną budowę. To wielka zaleta gresu nieszkliwionego, bo nawet jeśli płytka zarysuje się lub odpryśnie, jej kolor pozostanie niezmienny. Gres szkliwiony powstaje po nałożeniu i zapieczeniu na płytce z gresu naturalnego warstwy szkliwa. Szkliwo nadaje mu wysoką wytrzymałaść na ścieranie, ale jeśli płytka odpryśnie, uszkodzenie jest bardzo widoczne.

Gres polerowany często bywa mylony ze szkliwionym, gdyż oba mają gładką, śliską powierzchnię. Tymczasem płytki te swój silny połysk zawdzięczają polerowaniu powierzchni licowej diamentową tarczą. Płytki polerowane dla przykładu płytki Opoczno są wyjątkiem w rodzinie nienasiąkliwych gresów. Polerowanie sprawia, że ich powierzchnia staje się mikropo-rowata, są więc bardziej higroskopijne, co oznacza, że łatwiej o powstanie trudnych do usunięcia plam. Gres lappato powstaje przy użyciu nieco zmodyfikowanej techniki produkcji gresu polerowanego. Płytki lappato polerowane są elastycznie osadzonymi tarczami. Dzięki temu zyskują połysk, a jednocześnie mają nieco nierówną, pofalowaną powierzchnię. Są równie efektowne, a przy tym nieco mniej śliskie od polerowanych. Kafelki i mozaiki z kamienia naturalnego wykorzystywano na posadzkach niemal od tysiącleci. Obecnie dostępne są w postaci płytek o grubości ok. 1-2 cm i wymiarach od 20×20 cm po wielkoformatowe kafelki na zamówienie. Najpopularniejsze kamienie wykorzystywane do produkcji płytek na szerszą skalę to marmur, trawertyn, granit, bazalt, wapień i piaskowiec. Kamień łatwy w obróbce, ale też delikatny – chłonie wodę i tłuszcze, więc trzeba go zaimpregnować. Płytki powlekane woskiem nie wymagają tego zabiegu. Marmur i wapień jest wrażliwy na kwasy, które znajdują się np. w środkach do usuwania rdzy i kamienia czy dezynfekcji toalet. Granit. Niezwykle odporny na zarysowanie, pękanie, skoki temperatury, wilgoć, zaplamienie i agresywne środki czyszczące. Niemal nie chłonie wilgoci ani tłuszczów. Bazalt. Ma charakterystyczną, czarną lub ciemnoszarą barwę. Jest bardzo twardy, niemal nieścieralny i nienasiąkliwy. Płytki podłogowe głównie wytwarza się z bazaltu topionego (skałę roztapia się, wlewa do form i wypala jak płytki ceramiczne). Wapień i piaskowiec. Są dość tanie, ale niezbyt odporne mechanicznie. Do tego bardzo łatwo się brudzą oraz plamią. Każdy rodzaj kamienia występuje w wielu odmianach kolorystycznych (zależnie od miejsca wydobycia). Możliwe są także różne wykończenia powierzchni płytek: naturalna, szlifowana, łupana, groszkowana czy ogniowana. Czyli ze zmielonego kamienia o różnej granulacji (mączki, piasku, grysu), żywicy poliestrowej i włókien szklanych. Konglomerat jest tańszy od kamienia, ma jego właściwości, a dzięki syntetycznym dodatkom staje się nienasiąkliwy, lecz wrażliwy na środki silnie zasadowe. Odmianą „sztucznych kamieni” są też konglomeraty cementu z mączką marmurową i pigmentami. Przedpokój i hol wejściowy to miejsca, w których posadzka musi sporo znieść. Ruch jest w nich intensywny, a dodatkowo wnosimy na butach piasek, błoto czy sól, którą zimą posypuje się ulice. Ograniczmy tu wybór do kafelków w 4 klasie wytrzymałści na ścieranie (PEI). Jeśli nie chcemy po każdym wejściu do domu ścierać podłogi, nie kupujmy bardzo jasnych płytek o jednolitym odcieniu. Każdy pyłek jest na nich bardziej widoczny niż na ciemnych o nieregularnym wzorze. Lepiej też unikać płytek ceramicznych o błyszczącym wykończeniu, bo szybciej będzie widać zarysowania. Nie dotyczy to płytek granitowych i konglomeratów. Pokoje i salony. to Najczęściej układa się tu gresy, zarówno szkliwione jak i nieszkliwione, powyżej 3 klasy PEI. Można jednak pokusić się o posadzkę marmurową. Łazienki i toalety. Posadzkę często czyścimy w nich aktywnymi chemicznie detergentami, więc płytki muszą mieć wysoką wytrzymałść na kwasy i zasady. Natomiast wymogi co do ścieralności zależą od usytuowania pomieszczenia. W łazienkach na piętrze, gdzie zwykle chodzimy w miękkim obuwiu, do wyłożenia podłogi wystarczą płytki ceramiczne z I klasy ścieralności. Natomiast do tych znajdujących się na parterze, gdzie często wchodzi się w butach o brudnych i szorstkich podeszwach, lepiej wybrać płytki oznaczone klasami 3-5 w skali PEI. Istotnym parametrem jest stopień antypoślizgowości płytek – na łazienkowych posadzkach, zwłaszcza w miejscach narażonych na zachlapanie wodą, nie powinno się układać na przykład gresów polerowanych czy lappato, ani kamiennych płytek o gładkim wykończeniu. Kuchnia. Łatwo tu o uszkodzenia mechaniczne, dlatego płytki powinny mieć wysoki stopień twardości (4-5 w skali od 1 do 9). Ważna jest też wytrzymałość na chemikalia i zaplamienia. Płytki Paradyż na posadzkę w kuchni powinny mieć wytrzymałość na ścieranie PEI 4-5. Lepiej, by nie były porowate, gdyż takie łatwiej się brudzą i trudniej je wyczyścić. Tę samą wadę mają płytki matowe z powierzchniowymi wgłębieniami. Schody. Na stopniach układa się płytki o bardzo dużej wytrzymałości na ścieranie. Nie powinny one też być śliskie. Jeśli chcemy pokryć stopnie płytkami kamiennymi, zamówmy specjalne kafelki przeznaczone na schody. Nawet jeśli są polerowane, mają chropowate (młotkowane) paski wykonane maszynowo. Pomieszczenia gospodarcze. Płytki mają być trwałe i łatwe do czyszczenia, dlatego najlepszy będzie gres nieszkliwiony, zwany technicznym – gdyż pierwotnie produkowany był do obiektów użyteczności publicznej. Nie jest on może specjalnie wyszukany wzorniczo, ale dość tani.

Płytki na podłodze kładzie się łatwiej niż na ścianach, chociażby dlatego, że się nie zsuwają. Ale choć sprawa wydaje się prosta, warto się odpowiednio przygotować, by rzeczywiście taka była. Pierwszy krok to oczywiście wybór rodzaju i wielkości płytek. Jeśli chodzi o format, przyjęło się, że w łazienkach wielkość płytki podłogowej często jest taka sama, jak ściennej. Wielkość i rodzaj płytek warunkują z kolei szerokość spoin.
Rodzaj zaprawy klejącej zależy zarówno od podłoża, jak i rodzaju płytek. Oto kilka przykładów takiego zróżnicowania: podłogowa zaprawa klejąca, specjalnie przeznaczona do podłogowych płytek ceramicznych (o dużym formacie lub silnie profilowanej powierzchni spodu) do wnętrz (ale i na zewnątrz jest), do stosowania także w systemie ogrzewania podłogowego, do dyspozycji są zaprawy uniwersalne, bo klejące wszystko i wszędzie, przeznaczone do szybkich realizacji oraz do płytek z kamienia naturalnego – np. marmuru – który nie spowoduje przebarwień na ich powierzchni, do przyklejania płytek gresowych służy seria specjalistycznych zapraw. Przed układaniem płytek, trzeba też podjąć decyzję, co do sposobu ich układania – na zrąb, prosto czy w karo. To pozwoli określić, jaką ilość płytek trzeba będzie kupić. Przy układaniu prostym na docięcia zużywamy do 10% całkowitej powierzchni, na zrąb do 13%, a w karo nawet do 15%. Należy więc uwzględnić straty materiałowe. Na tym etapie jest również czas na zastanowienie się nad użyciem elementów ozdobnych, tzw. dekorów i ewentualnym ich wkomponowaniu w plan ułożenia płytek. W łazienkach w kształcie prostokąta, o zachowanych kątach prostych, płytki najlepiej kleić prosto lub na zrąb, czyli w układzie równoległym do ścian bocznych. Należy wówczas wyznaczyć dwie prostopadłe linie bazowe, przebiegające przez środek pomieszczenia (od tego miejsca rozpoczniemy układanie). Ułatwią nam one odpowiednie umiejscowienie płytek. Trzeba zwrócić szczególną uwagę na staranne dopasowanie pierwszej z płytek, układanej w miejscu przecięcia się linii, gdyż już niewielkie odchylenie może spowodować znaczne przekrzywienie linii styku na całej długości i szerokości pomieszczenia.
W przypadku pomieszczenia o kształcie nieregularnym i kątach nieprostopadłych, korzystniejsze jest ułożenie płytek w karo (skośnie). Ułożenie to umożliwia pozorną likwidację różnic przy nierównoległych ścianach. Kierując się zasadą symetrii i umieszczając linie bazowe w środku pomieszczenia, układanie płytek zacząć należy podobnie, jak w układzie równoległym. Płytki Tubądzin w układzie karo możemy również ułożyć w sposób niesymetryczny, przyjmując jedną z linii bazowych jako przekątną, łączącą przeciwległe rogi pomieszczenia. Sposób ten daje gorszy efekt estetyczny i burzy harmonię powierzchni podłogi, ale jest łatwiejszy w realizacji. Aby uniknąć ewentualnych błędów, dobrze jest przed przystąpieniem do właściwego klejenia rozłożyć płytki na powierzchni podłogi. Czynność ta nie jest zbyt pracochłonna, a pozwala na korektę błędów (na sucho), bez strat w materiale. Ważne, by pamiętać o dodaniu grubości spoin do wymiaru płytek. Grubość spoiny dobieramy do wielkości płytki tak, aby nie było wyraźnych dysproporcji. Ogólnie obowiązuje zasada: im większa płytka, tym większa spoina. Zaprawy do fugowania dostępne są w wielu kolorach dla fug wąskich (od 1 do 6 mm) oraz w szerokich (od 4 do 16 mm). Szczególnie łatwe w zastosowaniu są zaprawy do fugowania w postaci płynnej. Dostępne są także specjalne fugi z ochroną antybakteryjną, a także koloru (dłużej zachowują intensywną barwę) – wśród nich są np. fugi brokatowe. W tej grupie wyróżnia się też dwuskładnikowe fugi epoksydowe, szczególnie odporne na wodę i czynniki biologiczne, czyli do stosowania w kabinach prysznicowych. Przy ustaleniu sposobu układania płytek konieczne jest określenie dylatacji powierzchni. Bez względu na jej rodzaj przyjmuje się, że powierzchnie dylatowane nie powinny być większe niż 25-36 m² dla posadzek z ogrzewaniem podłogowym. Listwy dylatacyjne dobieramy w zależności od rodzaju i ilości występujących naprężeń.

Wybór płytek do łazienki to bardziej sprawa gustu niż zaleceń technicznych. Nawet płytki z materiałów chłonnych nie są problemem, gdyż w ofercie wielu producentów chemii budowlanej dostępne są specjalne impregnaty do zabezpieczania takich powierzchni. Należy tylko pamiętać o tym, żeby płytek ściennych nie układać na podłodze. W przypadku układania glazury w łazience bardzo ważne jest podłoże. Powinno ono być równe i mocne. Zaoszczędzi to nam pracy i będziemy mieli pewność, że płytki Opoczno będą się mocno trzymały. Do wzmocnienia tynków stosuje się specjalne grunty (dobrze, żeby grunt był tej samej firmy co klej użyty do klejenia płytek). W przypadku, kiedy glazurę kleimy na płytach gipsowo-kartonowych pokrywamy je uprzednio folią w płynie. Ten zabieg dodatkowo zabezpieczy je przed wilgocią. Wybór kleju zależny jest od podłoża na jakim będzie układana glazura. Przed przystąpieniem do klejenia płytek warto poświęcić trochę czasu na rozmierzenie ich na ścianie. Po ułożeniu każdego rzędu płytek trzeba sprawdzić poziom, a to dlatego, że płytki mogą nie trzymać wymiaru. W takiej sytuacji konieczne jest skorygowanie tego na krzyżykach dystansowych. Dobór fugi uzależniony jest od jej szerokości – do 5 mm stosuje się fugę do spoin wąskich, powyżej do spoin szerokich. Mistrzowie wzornictwa udowadniają jednak, iż wyobraźnia nie zna granic, a płytki i dobierane do nich elementy wyposażenia łazienek, jak np. baterie, pozwalają aranżować coraz oryginalniejsze wnętrza. Głównym trendem we wzornictwie płytek, i to zarówno tych na ściany, jak i podłogi są coraz większe rozmiary kafli. Popularne płytki są nie tylko niezwykle praktyczne, lecz również mogą umiejętnie podkreślić estetykę wnętrza. Producenci oferują szeroką gamę wzorów, kolorów czy też tekstury tych materiałów. Jak zatem należy je dobrać, aby uzyskać pożądany efekt? Pod pojęciem glazura łazienkowa kryją się przede wszystkim płytki fajansowe pokryte szkliwem. Ściany w łazience można też wyłożyć porcelanowym gresem, czyli płytkami wyprodukowanymi z mieszanki drobno zmielonego kwarcu, kaolinu oraz skaleni. Odradza się raczej gres techniczny – jest on o tyle niepraktyczny, że chropowatości na  jego powierzchni zatrzymują zabrudzenia. Uważajmy też na nieimpregnowany gres polerowany, który jest także mało odporny na plamienie.

Przejdźmy do bardziej szczegółowych porad dotyczących doboru glazury. Pamiętajmy, że w dużych łazienkach efektownie będą się prezentować płytki o dużych rozmiarach, zaś w mniejszych – te o wymiarach standardowych. Obecnie coraz popularniejsza jest bezfugowa technika układania glazury, co pozwala osiągnąć efekt jednolitej powierzchni  optycznie powiększając pomieszczenie. Kolejnym trendem jest ciekawe połączenie wielkoformatowych płytek z tymi mniejszymi (nawet mozaiką). Ta ostatnia wciąż zyskuje coraz większe uznanie, a dostępna jest już nie tylko w postaci małych kwadratów, lecz także kamyczków, rombów czy szklanych kółek o rozmaitych kolorach.

Duże pole do ciekawych aranżacji dają też tradycyjne kafle o wymiarach 20×20 cm. Jeżeli utrzymane są w jednolitym odcieniu, idealnie pasować będą do nowoczesnej łazienki, jeśli z kolei chcemy uzyskać efekt retro z lat 50’, postawmy na zdecydowane, kontrastujące z kolorem mebli odcienie, zaś w przypadku wyboru stylu rustykalnego, dobierzmy płytki z ciekawymi zdobieniami.  Dość popularne są obecnie płytki w dużym rozmiarze 33 x 33 cm, ale projektuje się jeszcze większe. Projektanci odbiegają też od tradycyjnego kształtu płytek, np. kwadratu, nadając im nowe formy. W nowych kolekcjach pojawiają się nawet płytki dające efekt trzeciego wymiaru. Czy można sobie wyobrazić na ścianie łazienki mozaikę 3D przedstawiającą słonia, którego trąbę stanowi… bateria prysznicowa? Taką realizację można było zobaczyć np. podczas tegorocznych targów Cevisama, organizowanych w hiszpańskiej Walencji. Tegoroczną nowością są na pewno ultracienkie płytki gresowe, grubości zaledwie czterech, pięciu milimetrów. Produkowane są przy wykorzystaniu nanotechnologii, procesu wytwarzania mniej szkodliwego dla środowiska naturalnego. Co ciekawe, producenci płytek coraz więcej uwagi poświęcają ochronie środowiska. Pojawiły się np. kolekcje płytek w całości wykonane z surowców uzyskanych z recyklingu. Warto zaznaczyć, że cienkie płytki gresowe zachowują wszystkie właściwości gresów tradycyjnej grubości (ścieralność, odporność na uszkodzenia czy też mrozoodporność). Zaletami cieńszych płytek gresowych jest dużo mniejsza waga, a to sprawia, że ich cięcie i układanie jest znacznie łatwiejsze. Ponadto tego typu płytki nadają się do układania na innych płytkach ściennych i podłogowych, wydają się więc niezastąpione podczas remontów. Dzięki takiemu rozwiązaniu można zaoszczędzić czas, jak również pieniądze, które trzeba zainwestować przeważnie w zrywanie starych płytek, wywóz gruzu, a następnie przygotowywanie powierzchni do układania gresu.

Kupno odpowiedniej posadzki do naszego domu jest rzeczą niezwykle istotną. Obecnie na rynku panuje tak szeroka gama różnego rodzaju produktów, że w całym gąszczu ofert i możliwości łatwo się zgubić. Postaramy się pokazać, na co należy zwracać uwagę i jak odpowiednio przebierać w ofertach. Z odpowiednią wiedzą, szybko staniemy się ekspertami w temacie i przy najbliższej wizycie w sklepie dobrze będziemy wiedzieli, czego szukać i co nam jest potrzebne.Podstawą rzeczą determinującą rodzaj płytek, jakie powinniśmy wybrać jest pomieszczenie, do którego docelowo mają być one przeznaczone, ponieważ część płytek ma ściśle ograniczone zastosowanie. Część z oferowanej glazury może nadawać się do różnych pomieszczeń, nie ma natomiast uniwersalnych płytek. Należy uwzględnić tutaj ich właściwości: ścieralność, twardość, wytrzymałość na zginanie, odporność na działanie kwasów i właściwości termiczne (wysokie czy niskie temperatury). W im trudniejszych warunkach przyjdzie im się znajdować tym lepsze parametry powinny posiadać. Nie należy także przesadzać z właściwościami i kupować płytki Opoczno mrozoodporne, czy wysokiej klasy ścieralności na przykład do sypialni. Na jakość płytek wpływ może mieć również producent. Przed zakupami warto choćby w Internecie przejrzeć jak o konkretnej marce wypowiadają się inni, choć należy sobie też zdać sprawę, że nie zawszę jest to miarodajny wskaźnik.

Warunki obciążenia i użytkowania płytek zależą w dużej mierze od samego mieszkania, ale duży wpływ ma również ilość domowników, to czy posiadamy jakieś zwierze lub rodzaj obuwia, w jakim chodzimy po domu. Należy pamiętać także o twardości, odporność na plamienie, odporność chemiczną i łatwość czyszczenia. Dobry wybór płytek ma również wpływ na poziom ich zabrudzenia. Ciemne płytki lepiej maskują brud, natomiast jasne bardziej go eksponują. Podobnie rzecz się ma z rysami. Powierzchnie matowe lepiej ukrywają zarysowania. Na powierzchniach z połyskiem są one bardziej uwydatnione.

Kuchnia – W tym pomieszczeniu przebywa się najczęściej, więc posadzka musi odznaczać się wyższą wytrzymałością aniżeli w innych pomieszczeniach. Podłoga obciążona jest tutaj meblami z zawartością. Ponadto w niektórych miejscach podłoga jest bardziej narażona na ścieranie (koło zlewu, stołu itp.) niż gdzie indziej. Kuchnia jest pomieszczeniem najbardziej narażonym na zabrudzenia i uszkodzenia posadzki wskutek upadków jakiś przedmiotów, dlatego należy zastosować płytki o odpowiednich wysokich parametrach mechanicznych i chemicznych. Łazienka – Tutaj podłoga narażona jest szczególnie na działanie środków chemicznych i czynników plamiących. Płytki łazienkowe muszą być także odporne na działanie detergentów, więc należy wybrać glazurę o odpowiednich właściwościach chemicznych, szczególnie o dużej odporności na działanie kwasów i zasad. Nie poleca się stosowanie płytek o wysokim połysku. Przedpokój – Tu z kolei powinniśmy patrzeć przede wszystkim na ścieralność, którą musimy dobrać pod kątem intensywności ruchu i rodzaju obuwia, w jakim chodzimy. Posadzka w takich obiektach narażona jest na duże obciążenia. Pełni dwie funkcje: ma być wytrzymała i ma się dobrze prezentować. Dlatego najlepiej wybrać podłogę nieszkliwioną, o dużej twardości, wysokiej odporności na ścieranie, zabrudzenia i wpływy chemiczne. Dobrym wyborem będzie również gres porcelanowy polerowany. Mimo wszystko najlepiej jeszcze dodatkowo zastosować wycieraczkę przed wejściem.Podłoże w takich obiektach musi być najbardziej wytrzymałe, gdyż codziennie jest narażone na duże obciążenia związane z pracą maszyn, pojazdów i używaniem ciężkich narzędzi. Należy wybrać płytki o czerepie mocno spieczonym, co świadczy o lepszych właściwościach mechanicznych. Płytki kuchenne o dużej twardości, odporne na ścieranie, i wpływ czynników chemicznych będą nadawały się najlepiej. Powinny one spełniać również wymogi bezpieczeństwa, takie jak odpowiednio niski stopień śliskości. Gwarantuje to odpowiednia struktura powierzchni i chropowatość płytki. Jeżeli kładziemy podłogę w zakładzie gdzie będą przetwarzane artykuły spożywcze to musimy zadbać o to, aby istniała możliwość dokładnego czyszczenia. Należy zastosować płytki o twardej i ścisłej powierzchni, co będzie ograniczało wnikanie brudu w szczeliny. Do tego celu najlepiej nadają się płytki z gresu porcelanowego lub gresu czerwonego.Następną ważna rzeczą przy zakupie płytek jest ich ilość. Przed kupnem należy dokładnie wymierzyć dane pomieszczenie oraz doliczyć do tego odpowiedni, co do wielkości zapas. Jest on bardzo ważny, gdyż w momencie dokupienia brakującej ilości może okazać się, że nasze płytki nie są dokładnie takie same jak poprzednie, ponieważ są z innej partii, albo zostały wycofane przez producenta. Do płaskich jednorodnych pomieszczeń przy układaniu równoległym przyjmuje się około 10 do 15% zapasu, a przy układaniu w karo zapas ten się podwaja. Należy pamiętać, że dostawa pierwszego gatunku może zawierać 5% wadliwych płytek w partii (tak dopuszczają normy). Warto także wiedzieć, że niektórzy producenci płytek podają wymiary z fugą, tzn. podana na opakowaniu ilość m2 położonych jest z określoną szerokością fugi, a rzeczywista ilość płytek ułożonych na styk jest o 2-3% mniejsza. Tego typu pakowanie jest charakterystyczne dla niemieckich firm i powinno być wyraźnie zaznaczone na opakowaniu.

Przy budowie czy remoncie domu bardzo ważne jest dobranie odpowiedniego materiału na pokrycie podłogi. Do kuchni i przedpokoju najbardziej praktyczne są terakota lub gres.
W chwili obecnej jest tak duży wybór tych materiałów , że trzeba się dobrze zastanowić nad prawidłowym wyborem , który spełni nasze oczekiwania. Gres inaczej nazywany szlachetną kamionką ma mniejszą nasiąkliwość niż terakota. Płytki gresowe odznaczają się też wysoką twardością i małą ścieralnością . Nawet gdy się trochę zetrą nie tracą swojego koloru i struktury. Gres naturalny ma tę wadę , że chropowata powierzchnia łatwo zatrzymuje brud.
Gres szkliwiony jest łatwiejszy w utrzymaniu ale w przypadku wytarcia nawierzchniowa warstwa ozdobna ulega uszkodzeniu . Ze względu na swoją twardość gres się trudno wierci , przecina i jest trudniejszy w układaniu. Terakota to są tez płytki kamionkowe ale pokryte szkliwem. Mają też inny skład masy i jest trochę bardziej nasiąkliwy niż gres.
Można ją układać zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz domu – na podłogach, ścianach, parapetach, kominkach i schodach. Na zewnątrz układamy terakotę mrozoodporną, która nie pęka w przypadku obniżenia temperatury. Oszczędność wystroju tego pomieszczenia zwykle wynika z małej powierzchni. Kiedy rozmiar wywiera na nas presję wyboru podstawowych elementów wyposażenia łazienki, nieraz w wersji kompaktowej. Żeby nie przeładować wnętrza zmierza się ku oszczędności jego wystroju minimalizując dekoracje i upraszczając formy. Lekkość powierzchni gwarantują duże tanie płytki ceramiczne, które wygładzają ściany. Ozdoby ogranicza się do połączenia rozbieżnych formatów kafli, zestawiając duże płytki z mozaiką. Wykorzystuje się listwy oraz inserty, które tworzą ornamenty materiałem, z którego są wykonane. Może to być egzotyczne drewno, szkło, metale szlachetne lub ceramika w kolorze, który kontrastuje z całością. Coraz rzadziej korzysta się z motywów roślinnych. Jeśli już pokrywa się płytki kwiatami, to są one subtelne i lekko naszkicowane. Poszukiwane są mozaiki z dekoracją szklaną, która dodaje głębi. Prostota wyraża się także w dekoracjach, które naśladują naturalne kamienie, a nawet beton. Zdobienia przechodzą w formę drobnych detali. Nie mają przytłumić wnętrza, lecz jedynie delikatnie podkreślić jego charakter. Płytki łazienkowe często składają się z różnych formatów i pasujących do nich dekorów, czyli elementów ozdobnych. Kompozycji z jednej kolekcji może być wiele, wszystko zależy od tego, co chcemy zaakcentować. Może to być granica między ścianami a podłogą, jakaś wnęka lub wypustka, obszar nad wanną lub wokół lustra. Aranżacja może stanowić dobrą zabawę, jak również sprawić trudności w podjęciu nieodwołalnej decyzji. Zawsze można poradzić się specjalistów, którzy w salonach sprzedaży wyposażenia łazienek doradzą nam, co wybrać.

Rodzaj zależy jest od charakteru pomieszczenia. Ściany łazienek lub kuchni – tam gdzie chlapie woda – wykładamy najczęściej glazurą szkliwioną; rzadziej – przeważnie w celach dekoracyjnych – stosujemy tam płytki nieszkliwione. Przy dużych powierzchniach ściany płytki powinny być spore, aczkolwiek dobór ich wielkości zależy też od geometrii pomieszczenia – jeśli ma ono wiele załamań, lepiej wybrać mniejsze płytki. Zaczynamy, podobnie jak w przypadku ścian, od doboru rodzaju i wielkości terakoty. Bierzemy pod uwagę przeznaczenie pomieszczenia i warunki w nim panujące, bo od nich zależy wybór klasy odporności na ścieranie. Jeśli chodzi o wybór rozmiarów, to nie ma tu żadnych obowiązujących reguł i można dowolnie eksperymentować. Przyjęło się, że w łazienkach wielkość płytki podłogowej często jest taka sama jak ściennej. Z kolei płytki podłogowe do kuchni mają zazwyczaj większe rozmiary niż kafelki na ścianie. Szerokość spoin zależna jest od rodzaju płytki, jej formatu, typu podłoża i umiejscowienia wykładziny. Dla takiej samej płytki spoiny wewnątrz pomieszczenia mogą być większe niż na zewnątrz. Teraz musimy zdecydować, jak płytki układać: prosto, na zrąb czy w karo. Od tej decyzji zależne będzie nasze dalsze postępowanie w planowaniu wielkości zakupu płytek. Przy układaniu prostym na docięcia zużywamy do 10 proc. całkowitej powierzchni, na zrąb do 13 proc., a w karo nawet do 15 proc. Pamiętajmy więc o stratach materiału. Na tym etapie jest również czas na zastanowienie się nad użyciem elementów zdobniczych podłogi, tzw. dekorów, i ewentualnym ich wkomponowaniem w plan ułożenia płytek. W pomieszczeniach o kształcie prostokąta (i zachowanych kątach prostych) płytki łazienkowe najlepiej kleić prosto lub na zrąb (równolegle do ścian bocznych). Należy wyznaczyć dwie prostopadłe linie bazowe (ułatwią nam one odpowiednie umiejscowienie płytek) przebiegające przez środek pomieszczenia i od tego miejsca zacząć układanie. Trzeba zwrócić szczególną uwagę, by dokładnie dopasować pierwszą z płytek, układaną w miejscu przecięcia się linii, bo nawet małe odchylenie może spowodować przekrzywienie linii styku na całej długości i szerokości pomieszczenia. W pokojach o nieregularnych kształtach lepiej układać płytki w karo (skośnie). Pozwala to na pozorną likwidację różnic przy nierównoległych ścianach. Kierując się zasadą symetrii i umieszczając linie bazowe w środku pomieszczenia, zaczynamy układanie płytek podobnie jak w układzie równoległym. Płytki Opoczno w karo możemy również ułożyć w sposób niesymetryczny, przyjmując jedną z linii bazowych jako przekątną, łączącą przeciwległe rogi pomieszczenia (wygląda to mniej ładnie, ale jest prostsze do zrobienia). Aby uniknąć ewentualnych błędów, dobrze jest przed przystąpieniem do właściwego klejenia rozłożyć płytki na powierzchni podłogi, co pozwoli na korektę błędów (na sucho) bez strat w materiale.Trzeba pamiętać o dodaniu grubości spoin do wymiaru płytek. Grubość spoiny dobieramy do wielkości płytki tak, aby nie było wyraźnych dysproporcji – im większa płytka, tym większa spoina. Nie wolno też zapomnieć o odpowiedniej dylatacji (listwy dylatacyjne dobieramy w zależności od rodzaju i ilości występujących naprężeń).

Podłoże pod nowe płytki ceramiczne musi być starannie przygotowane. Przed przystąpieniem do pracy posadzkę odkurzamy. W ten sposób usuwamy z podłogi zabrudzenia, które mogłyby osłabić przyczepność kleju. Jeśli musimy wyrównać powierzchnię starej podłogi lub wypełnić istniejące w niej ubytki, najpierw przygotowujemy masę szpachlową. Układanie płytek możemy zacząć dopiero wtedy, gdy zaprawa, którą wypełniliśmy wszelkie nierówności i dziury w starej posadzce, wyschnie. Najlepiej jest rozpocząć prace od najbardziej widocznego, reprezentacyjnego miejsca – przy drzwiach wejściowych. Kątownikiem wyznaczamy linię, wzdłuż której układać będziemy płytki. Aby to sobie ułatwić, przybiliśmy do betonowego fragmentu podłogi listwę, która posłuży nam jako prowadnica. Przyklejając wzdłuż niej płytki, będziemy mieli pewność, że zostaną równo ułożone. Szpachelką rozprowadzamy klej na podłożu i wyrównujemy pacą zębatą. Jednorazowo klej rozprowadzamy na niedużej powierzchni (około 1 m2) … dzięki temu nie zaschnie, zanim ułożymy płytki. Układając płytki Opoczno, co jakiś czas sprawdzajmy poziomicą, czy powierzchnia nowej posadzki jest równa Aby wszystkie spoiny miały taką samą grubość, między płytki wkładamy plastikowe krzyżyki dystansowe. Miejsca, w których nie mieszczą się całe kafelki, na przykład przy ścianach, musimy uzupełnić dokładnie przyciętymi kawałkami płytek. Tniemy je gilotyną lub łamaczem. W miejscu styku posadzki ze ścianą możemy wykonać cokolik. Miejsce pod cokolik powinno być tak samo przygotowane, jak posadzka. Skrobakiem usuwamy nadmiar kleju ze spoin. Po całkowitym wyschnięciu kleju oczyszczamy spoiny szczotką. Gumową pacą wcieramy masę spoinową między płytki. Gąbką usuwamy nadmiar masy spoinowej i po jej wyschnięciu przemywamy podłogę wodą. Przed zamontowaniem płytek należy dokonać przeglądu całej zakupionej partii pod względem jakości powierzchni, odcieni oraz wymiarów. Firma nie rozpatruje zgłoszeń niezgodności płytek już zamontowanych, w których stwierdzono wady możliwe do rozpoznania przed ich zamontowaniem. Montaż należy przeprowadzić według zasad sztuki budowlanej i zaleceń producentów materiałów użytych do montażu. Zaleca się układanie płytek w kierunku wskazanym przez strzałkę umieszczoną na odwrocie płytki. Mocowanie płytek do podłoża należy wykonywać przy pomocy zapraw klejących renomowanych marek, ze szczególnym uwzględnieniem sposobu nakładania, grubości oraz czasu wiązania zaprawy. W przypadku płytek gresowych zaleca się stosowanie zapraw klejących na bazie cementowej z dodatkiem składników chemicznych zwiększających elastyczność zaprawy. W przypadku wysoko obciążonych posadzek zaleca się stosowanie półpłynnych zapraw klejących, umożliwiających pełne przyleganie płytek do podłoża na całej powierzchni. Przy dużych powierzchniach konieczne jest stosowanie dylatacji układanej zgodnie ze sztuką budowlaną. Zaleca się układanie płytek na spoinę szerokości min.3 mm. Poza funkcją estetyczną spoina pełni również rolę maskującą i protekcyjną. Pozwala zamaskować dopuszczalne różnice wymiarowe, zbiera materiały ścierne mające wpływ na żywotność i estetykę płytki Paradyż oraz pochłania naprężenia i deformacje podłoża. Aby zaprawa do spoinowania prawidłowo spełniała swoje funkcje , powinno się stosować zaprawy uelastycznione, szybkowiążące o podwyższonej przyczepności do krawędzi płytek. Fugowanie należy wykonywać wg zasad sztuki budowlanej oraz zaleceń producentów. Przy fugowaniu powierzchni płytek polerowanych, należy przeprowadzić fugowanie próbne w celu stwierdzenia łatwości usunięcia pozostałości fugi z powierzchni płytek. W przypadku gdy czynność ta będzie utrudniona, należy przeprowadzić impregnacje powierzchni polerowanej, przy pomocy jednego z dostępnych na rynku preparatów impregnujących dla gresów.

Płytki w kuchni są często ważne. Trzeba, bowiem je w taki sposób dostosować, aby były praktyczne. Na pewno ściana, gdzie będą znajdowały się meble i kuchenka, musi być uwzględniona pod względem płytek ceramicznych. Taka ściana jest ważna, ponieważ przy dłuższym i normalnym korzystaniu z kuchni, często ulega zabrudzeniu, poprzez gotowanie potraw. Nie ma się na to wpływu. Płytki w kuchni są uwzględnione także na podłodze, przez co zdecydowanie łatwiej można dbać o ogólny porządek w takim wnętrzu. Pod względem budowlanym, takie elementy wymagają konkretnych działań. Najważniejsze jest to, aby złapać poziom. Wszystko jak wiadomo powinno być różne, dlatego zdecydowanie lepiej będzie, kiedy dostosowujemy do tego także elementy poziomicy. Zaprawa klejowa jest także konieczna, ale ważne jest, aby ją prawidłowo położyć. Nie powinna ona stanowić najmniejszego powodu, do tego, aby takie płytki były wypełnione powietrzem, co można usłyszeć poprzez charakterystyczny dźwięk, kiedy stukamy, pukamy metalowym przedmiotem. Płytki – tradycyjne, praktyczne i na lata
Na ścianę w kuchni najlepsza jest glazura, szkliwiony gres oraz szkliwiony klinkier
Ceramika spełnia wszystkie warunki jako materiał na ściany w kuchni: jest niepalna, łatwo się ją czyści, nie wchłania wilgoci. Bogactwo dostępnych formatów, wzorów i kolorów ułatwi dopasowanie ściany do stylu wnętrza. Pomimo tych wszystkich zalet, trzeba pamiętać, że okładzina z płytek nie jest jednolita. Po ich ułożeniu powstaje płaszczyzna składająca się z płytek i fug, które znacznie szybciej się brudzą i trudniej je wyczyścić. Należy to wziąć pod uwagę, wybierając płytki o małych formatach albo tak modną dzisiaj mozaikę. W kuchni, gdzie brudzi się bardziej niż w innych miejscach domu, ma to znaczenie – im mniej fug, tym łatwiej utrzymać ścianę w czystości. Należy koniecznie dobrać odpowiedni rodzaj fugi. Dobrze sprawdzają się niewchłaniające tłuszczu i łatwe do czyszczenia spoiny epoksydowe. Można też wybrać płytki do układania bezfugowego – utworzą one na ścianie jednolitą płaszczyznę. Nie każdy rodzaj płytek sprawdzi się na ścianie w kuchni. Najlepsza jest glazura pokryta grubszą warstwą szkliwa, szkliwiony gres, a także szkliwiony klinkier.
Unikajmy trudnych do utrzymania w czystości płytek nieszkliwionych (angobowanych), gresu technicznego i polerowanego. Płytki ceramiczne układa się zazwyczaj w kuchniach i łazienkach. Jednak w ostatnim czasie płytki przestały być domeną tylko tych pomieszczeń. Coraz częściej wykorzystywane są w salonach, przedpokojach, na schodach i tarasach. Właściwie w każdym pomieszczeniu w domu możemy zastosować ceramikę. Taką popularność płytki zawdzięczają swojej funkcjonalności i użyteczności. Płytki stały się uniwersalnym materiałem wykończeniowym. Wykorzystywane są zarówno do wykańczania podłóg jak i okładzin ściennych. Można je stosować zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz budynków. Płytki ceramiczne produkowane są z mieszaniny glin, krzemionki, barwników. Po odpowiednim uformowaniu wypala się je w wysokiej temperaturze. Płytki mogą mieć błyszczącą lub matową powierzchnię.

Wybór płytek do kuchni nie jest łatwy. Najtrudniejsza jest oczywiście decyzja, jakie kolory i wzory okładzin na ścianę i na podłogę wybrać. Najtańsze płytki ceramiczne, to dobre początek na szukanie. Przy obecnej gamie płytek dostępnych na rynku każdy znajdzie coś dla siebie wśród polskich i zagranicznych producentów. Gdy już wybierzemy kolor płytek i ich wzór, pozostaje kilka pytań technicznych, na które musimy znaleźć odpowiedź. Aby prawidłowo wyliczyć potrzebną ilość płytek należy zwrócić uwagę na kilka szczegółów. Po pierwsze należy znać dokładną wielkość powierzchni, która ma być nimi pokryta. Po drugie, powinno się ustalić technikę i wzór układania. Ponadto ze względu na przycięcia i nawiercenia płytek należy uwzględnić dodatkową ilość płytek przeznaczonych na straty, których wielkość zależy od charakteru pomieszczenia, a w szczególności od występowania nierówności i techniki układania (układanie ukośne prowadzi do większych strat niż układanie równoległe). Niezbędnym jest  również zachowanie małej ilości płytek na zapas po zakończeniu prac, w celu przeznaczenia jej na ewentualne naprawy lub, w razie reklamacji,  na dysponowanie reprezentatywną próbką materiału. Zalecane jest więc zamówienie ilości płytek średnio o 10% większej niż wynikałoby to z wymiarów wykładanej powierzchni. Ilość zamawianych płytek powinna być starannie oszacowana już w momencie składania zamówienia, ponieważ w przypadku domawiania może się okazać, iż płytki Paradyż aktualnie dostępne nie mają identycznego kalibru lub odcienia w stosunku do wcześniej zamówionej partii, lub iż zostały one wycofane z produkcji. W zamówieniu należy sprecyzować wszystkie dane identyfikacyjne produktu :nazwa producenta, nazwa katalogowa, format oraz gatunek. Gatunek I jest zdefiniowany przez normę, która zakłada, że na każde 100 płytek tylko 5 może być wadliwych. Pozostałe gatunki (I handlowy, II, III) są niższej jakości i mogą mieć więcej wad, co pociąga za sobą niższą cenę. Dostawy mogą być również zróżnicowane co do tonacji i kalibru. Tonacja to odcień barwy charakteryzujący daną partię płytek, a uzyskanie wszystkich płytek o jednakowym odcieniu w toku produkcji, jest praktycznie niemożliwe. Powoduje to występowanie małych różnic kolorystycznych widocznych tylko wtedy, gdy tanie płytki są ułożone obok siebie. W celu wyeliminowania ryzyka wymieszania płytek o różnych odcieniach w ramach jednej partii na końcu procesu produkcji, przed pakowaniem, następuje faza sortowania. Sortowanie polega na usunięciu płytek wadliwych i zgrupowaniu pozostałej reszty płytki w partie o jednakowym odcieniu, czyli według tonacji. Często jest ona opisywana literą np. tonacja A, tonacja B). Kaliber płytki to inaczej wymiar produkcyjny. Podobnie jak w przypadku tonacji, płytki wychodzące z pieca mogą mieć różne wymiary. Dlatego też, w ramach tolerancji ustalonej przez normy, płytki są grupowane w partie o tym samym kalibrze, który jest podawany na opakowaniu obok wymiaru nominalnego podawanego w centymetrach np 20 x 20 cm. Natomiast, jeżeli zakres prac pozwala na wykorzystanie różnych partii płytek, różniących się tonacją czy kalibrem, należy pamiętać o tym, iż muszą one być odseparowane i ułożone w osobnych pomieszczeniach.

W dzisiejszym świecie najbardziej popularne sa płytki podłogowe, i to właśnie na nie większość osób się decyduje kiedy pragnie remontować kuchnię. Płytki ceramiczne, jako materiał na podłogę w kuchni, cieszą się tym zainteresowaniem bo bardzo szybko możne je powycierać. Mając takie płytki znacznie łatwiej jest nam ja sprzątać, bo nie będziemy musieli męczyć z sprzątaniem, bo wystarczy tylko je wytrzeć mokrą szmatką, i wtedy będzie czysto. Płytki ceramiczne sa również w sposób znaczący bardzo dobrze wykorzystywane w łazience, i stanowią one jak najbardziej najlepsze rozwiązanie. Jest wiele zalet płytek ceramicznych, jednak do tych najważniejszych zaliczyć można łatwość w czyszczeniu, wytrzymałość, higieniczność jak również i ognioodporność. Jednak te zalety które wymieniłam to tylko część z nich, bo jest ich dużo więcej, jednak nie wszystkie posiadać będą takie same, bo zależeć to będzie przede wszystkim od wykonanego materiału. Mamy bardzo wielki wybór płytek ceramicznych, i każde z nich posiada właściwości te same jednak w różnym stopniu. Najbardziej komfortową sytuacją jest wymiana pojedynczych płytek. Jest to jednak możliwe tylko wtedy, gdy mamy absolutną pewność, że były one przeznaczone do układania na zewnątrz, a do ich mocowania i spoinowania użyto właściwych zapraw. Uszkodzonych pojedynczych płytek nie podważa się – trzeba je ostrożnie odkuć, by nie zniszczyć płytek sąsiednich. Płytki, które słabo trzymają się podłoża, odrywamy płaskim dłutem lub szpachlą. Płytki Opoczno mocno związane z podłożem rozbija się pośrodku i usuwa po kolei powstałe kawałki. Następnie podłoże oczyszcza się z resztek starych zapraw, wyrównuje jego powierzchnię i wstawia nową płytkę. Zdarza się, że płytki Tubądzin nie są zniszczone, ale do ich mocowania i spoinowania użyte były zwykłe zaprawy. Najprostszym i najtańszym sposobem zapobiegnięcia zniszczeniom jest pokrycie okładziny elastyczną farbą wodoszczelną. Wniknie ona we wszelkie niewidoczne pęknięcia oraz rysy i będzie chronić okładzinę przed wodą. Utworzona powłoka jest odporna na warunki atmosferyczne, promieniowanie UV oraz ścieranie. Taka farba dostępna jest w kilku kolorach. By zwiększyć jej antypoślizgowość, można do niej dodać kolorową posypkę lub piasek kwarcowy. Kruszące się spoiny płytek na schodach i ganku trzeba jak najszybciej naprawić. Inaczej szybko pojawią się w nich ubytki, a w ślad za tym nastąpi pękanie i odspajanie się płytek. Małe ubytki spoin wystarczy uzupełnić takim samym materiałem, jakiego użyto do spoinowania. W tym celu należy wyskrobać luźno związane fragmenty starej zaprawy do spoinowania, usunąć pył, dokładnie umyć szczeliny i pozostawić je do całkowitego wyschnięcia. Następnie krawędzie płytek zwilżyć gąbką, wcisnąć w szczeliny zaprawę do spoinowania (trójkątną szpachelką lub zaokrągloną pałeczką) i wyrównać. Prace należy prowadzić w temperaturze 5-25°C. Spoiny pokruszone i z dużymi ubytkami należy usunąć, a w ich miejsce ułożyć nowe – elastyczne i wodoszczelne. Najlepiej wtedy wymienić wszystkie spoiny, aby nie zostawiać nieszczelności, przez które pod okładzinę mogłaby wnikać woda. Do usuwania służą specjalne skrobaki lub narzędzia ze specjalnymi nasadkami. Nasadki różnią się między sobą – innymi usuwa się spoiny wąskie, innymi – szerokie. Są też takie nasadki, którymi usuwa się spoinę, prowadząc po płytkach pod kątem 30°, ale nie uszkadzając ich powierzchni.