Wordpress Ciekawe Artykuły Tematyczne

Wybór płytek do łazienki to bardziej sprawa gustu niż zaleceń technicznych. Nawet płytki z materiałów chłonnych nie są problemem, gdyż w ofercie wielu producentów chemii budowlanej dostępne są specjalne impregnaty do zabezpieczania takich powierzchni. Należy tylko pamiętać o tym, żeby płytek ściennych nie układać na podłodze. W przypadku układania glazury w łazience bardzo ważne jest podłoże. Powinno ono być równe i mocne. Zaoszczędzi to nam pracy i będziemy mieli pewność, że płytki Opoczno będą się mocno trzymały. Do wzmocnienia tynków stosuje się specjalne grunty (dobrze, żeby grunt był tej samej firmy co klej użyty do klejenia płytek). W przypadku, kiedy glazurę kleimy na płytach gipsowo-kartonowych pokrywamy je uprzednio folią w płynie. Ten zabieg dodatkowo zabezpieczy je przed wilgocią. Wybór kleju zależny jest od podłoża na jakim będzie układana glazura. Przed przystąpieniem do klejenia płytek warto poświęcić trochę czasu na rozmierzenie ich na ścianie. Po ułożeniu każdego rzędu płytek trzeba sprawdzić poziom, a to dlatego, że płytki mogą nie trzymać wymiaru. W takiej sytuacji konieczne jest skorygowanie tego na krzyżykach dystansowych. Dobór fugi uzależniony jest od jej szerokości – do 5 mm stosuje się fugę do spoin wąskich, powyżej do spoin szerokich. Mistrzowie wzornictwa udowadniają jednak, iż wyobraźnia nie zna granic, a płytki i dobierane do nich elementy wyposażenia łazienek, jak np. baterie, pozwalają aranżować coraz oryginalniejsze wnętrza. Głównym trendem we wzornictwie płytek, i to zarówno tych na ściany, jak i podłogi są coraz większe rozmiary kafli. Popularne płytki są nie tylko niezwykle praktyczne, lecz również mogą umiejętnie podkreślić estetykę wnętrza. Producenci oferują szeroką gamę wzorów, kolorów czy też tekstury tych materiałów. Jak zatem należy je dobrać, aby uzyskać pożądany efekt? Pod pojęciem glazura łazienkowa kryją się przede wszystkim płytki fajansowe pokryte szkliwem. Ściany w łazience można też wyłożyć porcelanowym gresem, czyli płytkami wyprodukowanymi z mieszanki drobno zmielonego kwarcu, kaolinu oraz skaleni. Odradza się raczej gres techniczny – jest on o tyle niepraktyczny, że chropowatości na  jego powierzchni zatrzymują zabrudzenia. Uważajmy też na nieimpregnowany gres polerowany, który jest także mało odporny na plamienie.

Przejdźmy do bardziej szczegółowych porad dotyczących doboru glazury. Pamiętajmy, że w dużych łazienkach efektownie będą się prezentować płytki o dużych rozmiarach, zaś w mniejszych – te o wymiarach standardowych. Obecnie coraz popularniejsza jest bezfugowa technika układania glazury, co pozwala osiągnąć efekt jednolitej powierzchni  optycznie powiększając pomieszczenie. Kolejnym trendem jest ciekawe połączenie wielkoformatowych płytek z tymi mniejszymi (nawet mozaiką). Ta ostatnia wciąż zyskuje coraz większe uznanie, a dostępna jest już nie tylko w postaci małych kwadratów, lecz także kamyczków, rombów czy szklanych kółek o rozmaitych kolorach.

Duże pole do ciekawych aranżacji dają też tradycyjne kafle o wymiarach 20×20 cm. Jeżeli utrzymane są w jednolitym odcieniu, idealnie pasować będą do nowoczesnej łazienki, jeśli z kolei chcemy uzyskać efekt retro z lat 50’, postawmy na zdecydowane, kontrastujące z kolorem mebli odcienie, zaś w przypadku wyboru stylu rustykalnego, dobierzmy płytki z ciekawymi zdobieniami.  Dość popularne są obecnie płytki w dużym rozmiarze 33 x 33 cm, ale projektuje się jeszcze większe. Projektanci odbiegają też od tradycyjnego kształtu płytek, np. kwadratu, nadając im nowe formy. W nowych kolekcjach pojawiają się nawet płytki dające efekt trzeciego wymiaru. Czy można sobie wyobrazić na ścianie łazienki mozaikę 3D przedstawiającą słonia, którego trąbę stanowi… bateria prysznicowa? Taką realizację można było zobaczyć np. podczas tegorocznych targów Cevisama, organizowanych w hiszpańskiej Walencji. Tegoroczną nowością są na pewno ultracienkie płytki gresowe, grubości zaledwie czterech, pięciu milimetrów. Produkowane są przy wykorzystaniu nanotechnologii, procesu wytwarzania mniej szkodliwego dla środowiska naturalnego. Co ciekawe, producenci płytek coraz więcej uwagi poświęcają ochronie środowiska. Pojawiły się np. kolekcje płytek w całości wykonane z surowców uzyskanych z recyklingu. Warto zaznaczyć, że cienkie płytki gresowe zachowują wszystkie właściwości gresów tradycyjnej grubości (ścieralność, odporność na uszkodzenia czy też mrozoodporność). Zaletami cieńszych płytek gresowych jest dużo mniejsza waga, a to sprawia, że ich cięcie i układanie jest znacznie łatwiejsze. Ponadto tego typu płytki nadają się do układania na innych płytkach ściennych i podłogowych, wydają się więc niezastąpione podczas remontów. Dzięki takiemu rozwiązaniu można zaoszczędzić czas, jak również pieniądze, które trzeba zainwestować przeważnie w zrywanie starych płytek, wywóz gruzu, a następnie przygotowywanie powierzchni do układania gresu.

Kupno odpowiedniej posadzki do naszego domu jest rzeczą niezwykle istotną. Obecnie na rynku panuje tak szeroka gama różnego rodzaju produktów, że w całym gąszczu ofert i możliwości łatwo się zgubić. Postaramy się pokazać, na co należy zwracać uwagę i jak odpowiednio przebierać w ofertach. Z odpowiednią wiedzą, szybko staniemy się ekspertami w temacie i przy najbliższej wizycie w sklepie dobrze będziemy wiedzieli, czego szukać i co nam jest potrzebne.Podstawą rzeczą determinującą rodzaj płytek, jakie powinniśmy wybrać jest pomieszczenie, do którego docelowo mają być one przeznaczone, ponieważ część płytek ma ściśle ograniczone zastosowanie. Część z oferowanej glazury może nadawać się do różnych pomieszczeń, nie ma natomiast uniwersalnych płytek. Należy uwzględnić tutaj ich właściwości: ścieralność, twardość, wytrzymałość na zginanie, odporność na działanie kwasów i właściwości termiczne (wysokie czy niskie temperatury). W im trudniejszych warunkach przyjdzie im się znajdować tym lepsze parametry powinny posiadać. Nie należy także przesadzać z właściwościami i kupować płytki Opoczno mrozoodporne, czy wysokiej klasy ścieralności na przykład do sypialni. Na jakość płytek wpływ może mieć również producent. Przed zakupami warto choćby w Internecie przejrzeć jak o konkretnej marce wypowiadają się inni, choć należy sobie też zdać sprawę, że nie zawszę jest to miarodajny wskaźnik.

Warunki obciążenia i użytkowania płytek zależą w dużej mierze od samego mieszkania, ale duży wpływ ma również ilość domowników, to czy posiadamy jakieś zwierze lub rodzaj obuwia, w jakim chodzimy po domu. Należy pamiętać także o twardości, odporność na plamienie, odporność chemiczną i łatwość czyszczenia. Dobry wybór płytek ma również wpływ na poziom ich zabrudzenia. Ciemne płytki lepiej maskują brud, natomiast jasne bardziej go eksponują. Podobnie rzecz się ma z rysami. Powierzchnie matowe lepiej ukrywają zarysowania. Na powierzchniach z połyskiem są one bardziej uwydatnione.

Kuchnia – W tym pomieszczeniu przebywa się najczęściej, więc posadzka musi odznaczać się wyższą wytrzymałością aniżeli w innych pomieszczeniach. Podłoga obciążona jest tutaj meblami z zawartością. Ponadto w niektórych miejscach podłoga jest bardziej narażona na ścieranie (koło zlewu, stołu itp.) niż gdzie indziej. Kuchnia jest pomieszczeniem najbardziej narażonym na zabrudzenia i uszkodzenia posadzki wskutek upadków jakiś przedmiotów, dlatego należy zastosować płytki o odpowiednich wysokich parametrach mechanicznych i chemicznych. Łazienka – Tutaj podłoga narażona jest szczególnie na działanie środków chemicznych i czynników plamiących. Płytki łazienkowe muszą być także odporne na działanie detergentów, więc należy wybrać glazurę o odpowiednich właściwościach chemicznych, szczególnie o dużej odporności na działanie kwasów i zasad. Nie poleca się stosowanie płytek o wysokim połysku. Przedpokój – Tu z kolei powinniśmy patrzeć przede wszystkim na ścieralność, którą musimy dobrać pod kątem intensywności ruchu i rodzaju obuwia, w jakim chodzimy. Posadzka w takich obiektach narażona jest na duże obciążenia. Pełni dwie funkcje: ma być wytrzymała i ma się dobrze prezentować. Dlatego najlepiej wybrać podłogę nieszkliwioną, o dużej twardości, wysokiej odporności na ścieranie, zabrudzenia i wpływy chemiczne. Dobrym wyborem będzie również gres porcelanowy polerowany. Mimo wszystko najlepiej jeszcze dodatkowo zastosować wycieraczkę przed wejściem.Podłoże w takich obiektach musi być najbardziej wytrzymałe, gdyż codziennie jest narażone na duże obciążenia związane z pracą maszyn, pojazdów i używaniem ciężkich narzędzi. Należy wybrać płytki o czerepie mocno spieczonym, co świadczy o lepszych właściwościach mechanicznych. Płytki kuchenne o dużej twardości, odporne na ścieranie, i wpływ czynników chemicznych będą nadawały się najlepiej. Powinny one spełniać również wymogi bezpieczeństwa, takie jak odpowiednio niski stopień śliskości. Gwarantuje to odpowiednia struktura powierzchni i chropowatość płytki. Jeżeli kładziemy podłogę w zakładzie gdzie będą przetwarzane artykuły spożywcze to musimy zadbać o to, aby istniała możliwość dokładnego czyszczenia. Należy zastosować płytki o twardej i ścisłej powierzchni, co będzie ograniczało wnikanie brudu w szczeliny. Do tego celu najlepiej nadają się płytki z gresu porcelanowego lub gresu czerwonego.Następną ważna rzeczą przy zakupie płytek jest ich ilość. Przed kupnem należy dokładnie wymierzyć dane pomieszczenie oraz doliczyć do tego odpowiedni, co do wielkości zapas. Jest on bardzo ważny, gdyż w momencie dokupienia brakującej ilości może okazać się, że nasze płytki nie są dokładnie takie same jak poprzednie, ponieważ są z innej partii, albo zostały wycofane przez producenta. Do płaskich jednorodnych pomieszczeń przy układaniu równoległym przyjmuje się około 10 do 15% zapasu, a przy układaniu w karo zapas ten się podwaja. Należy pamiętać, że dostawa pierwszego gatunku może zawierać 5% wadliwych płytek w partii (tak dopuszczają normy). Warto także wiedzieć, że niektórzy producenci płytek podają wymiary z fugą, tzn. podana na opakowaniu ilość m2 położonych jest z określoną szerokością fugi, a rzeczywista ilość płytek ułożonych na styk jest o 2-3% mniejsza. Tego typu pakowanie jest charakterystyczne dla niemieckich firm i powinno być wyraźnie zaznaczone na opakowaniu.

Przy budowie czy remoncie domu bardzo ważne jest dobranie odpowiedniego materiału na pokrycie podłogi. Do kuchni i przedpokoju najbardziej praktyczne są terakota lub gres.
W chwili obecnej jest tak duży wybór tych materiałów , że trzeba się dobrze zastanowić nad prawidłowym wyborem , który spełni nasze oczekiwania. Gres inaczej nazywany szlachetną kamionką ma mniejszą nasiąkliwość niż terakota. Płytki gresowe odznaczają się też wysoką twardością i małą ścieralnością . Nawet gdy się trochę zetrą nie tracą swojego koloru i struktury. Gres naturalny ma tę wadę , że chropowata powierzchnia łatwo zatrzymuje brud.
Gres szkliwiony jest łatwiejszy w utrzymaniu ale w przypadku wytarcia nawierzchniowa warstwa ozdobna ulega uszkodzeniu . Ze względu na swoją twardość gres się trudno wierci , przecina i jest trudniejszy w układaniu. Terakota to są tez płytki kamionkowe ale pokryte szkliwem. Mają też inny skład masy i jest trochę bardziej nasiąkliwy niż gres.
Można ją układać zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz domu – na podłogach, ścianach, parapetach, kominkach i schodach. Na zewnątrz układamy terakotę mrozoodporną, która nie pęka w przypadku obniżenia temperatury. Oszczędność wystroju tego pomieszczenia zwykle wynika z małej powierzchni. Kiedy rozmiar wywiera na nas presję wyboru podstawowych elementów wyposażenia łazienki, nieraz w wersji kompaktowej. Żeby nie przeładować wnętrza zmierza się ku oszczędności jego wystroju minimalizując dekoracje i upraszczając formy. Lekkość powierzchni gwarantują duże tanie płytki ceramiczne, które wygładzają ściany. Ozdoby ogranicza się do połączenia rozbieżnych formatów kafli, zestawiając duże płytki z mozaiką. Wykorzystuje się listwy oraz inserty, które tworzą ornamenty materiałem, z którego są wykonane. Może to być egzotyczne drewno, szkło, metale szlachetne lub ceramika w kolorze, który kontrastuje z całością. Coraz rzadziej korzysta się z motywów roślinnych. Jeśli już pokrywa się płytki kwiatami, to są one subtelne i lekko naszkicowane. Poszukiwane są mozaiki z dekoracją szklaną, która dodaje głębi. Prostota wyraża się także w dekoracjach, które naśladują naturalne kamienie, a nawet beton. Zdobienia przechodzą w formę drobnych detali. Nie mają przytłumić wnętrza, lecz jedynie delikatnie podkreślić jego charakter. Płytki łazienkowe często składają się z różnych formatów i pasujących do nich dekorów, czyli elementów ozdobnych. Kompozycji z jednej kolekcji może być wiele, wszystko zależy od tego, co chcemy zaakcentować. Może to być granica między ścianami a podłogą, jakaś wnęka lub wypustka, obszar nad wanną lub wokół lustra. Aranżacja może stanowić dobrą zabawę, jak również sprawić trudności w podjęciu nieodwołalnej decyzji. Zawsze można poradzić się specjalistów, którzy w salonach sprzedaży wyposażenia łazienek doradzą nam, co wybrać.

Rodzaj zależy jest od charakteru pomieszczenia. Ściany łazienek lub kuchni – tam gdzie chlapie woda – wykładamy najczęściej glazurą szkliwioną; rzadziej – przeważnie w celach dekoracyjnych – stosujemy tam płytki nieszkliwione. Przy dużych powierzchniach ściany płytki powinny być spore, aczkolwiek dobór ich wielkości zależy też od geometrii pomieszczenia – jeśli ma ono wiele załamań, lepiej wybrać mniejsze płytki. Zaczynamy, podobnie jak w przypadku ścian, od doboru rodzaju i wielkości terakoty. Bierzemy pod uwagę przeznaczenie pomieszczenia i warunki w nim panujące, bo od nich zależy wybór klasy odporności na ścieranie. Jeśli chodzi o wybór rozmiarów, to nie ma tu żadnych obowiązujących reguł i można dowolnie eksperymentować. Przyjęło się, że w łazienkach wielkość płytki podłogowej często jest taka sama jak ściennej. Z kolei płytki podłogowe do kuchni mają zazwyczaj większe rozmiary niż kafelki na ścianie. Szerokość spoin zależna jest od rodzaju płytki, jej formatu, typu podłoża i umiejscowienia wykładziny. Dla takiej samej płytki spoiny wewnątrz pomieszczenia mogą być większe niż na zewnątrz. Teraz musimy zdecydować, jak płytki układać: prosto, na zrąb czy w karo. Od tej decyzji zależne będzie nasze dalsze postępowanie w planowaniu wielkości zakupu płytek. Przy układaniu prostym na docięcia zużywamy do 10 proc. całkowitej powierzchni, na zrąb do 13 proc., a w karo nawet do 15 proc. Pamiętajmy więc o stratach materiału. Na tym etapie jest również czas na zastanowienie się nad użyciem elementów zdobniczych podłogi, tzw. dekorów, i ewentualnym ich wkomponowaniem w plan ułożenia płytek. W pomieszczeniach o kształcie prostokąta (i zachowanych kątach prostych) płytki łazienkowe najlepiej kleić prosto lub na zrąb (równolegle do ścian bocznych). Należy wyznaczyć dwie prostopadłe linie bazowe (ułatwią nam one odpowiednie umiejscowienie płytek) przebiegające przez środek pomieszczenia i od tego miejsca zacząć układanie. Trzeba zwrócić szczególną uwagę, by dokładnie dopasować pierwszą z płytek, układaną w miejscu przecięcia się linii, bo nawet małe odchylenie może spowodować przekrzywienie linii styku na całej długości i szerokości pomieszczenia. W pokojach o nieregularnych kształtach lepiej układać płytki w karo (skośnie). Pozwala to na pozorną likwidację różnic przy nierównoległych ścianach. Kierując się zasadą symetrii i umieszczając linie bazowe w środku pomieszczenia, zaczynamy układanie płytek podobnie jak w układzie równoległym. Płytki Opoczno w karo możemy również ułożyć w sposób niesymetryczny, przyjmując jedną z linii bazowych jako przekątną, łączącą przeciwległe rogi pomieszczenia (wygląda to mniej ładnie, ale jest prostsze do zrobienia). Aby uniknąć ewentualnych błędów, dobrze jest przed przystąpieniem do właściwego klejenia rozłożyć płytki na powierzchni podłogi, co pozwoli na korektę błędów (na sucho) bez strat w materiale.Trzeba pamiętać o dodaniu grubości spoin do wymiaru płytek. Grubość spoiny dobieramy do wielkości płytki tak, aby nie było wyraźnych dysproporcji – im większa płytka, tym większa spoina. Nie wolno też zapomnieć o odpowiedniej dylatacji (listwy dylatacyjne dobieramy w zależności od rodzaju i ilości występujących naprężeń).

Podłoże pod nowe płytki ceramiczne musi być starannie przygotowane. Przed przystąpieniem do pracy posadzkę odkurzamy. W ten sposób usuwamy z podłogi zabrudzenia, które mogłyby osłabić przyczepność kleju. Jeśli musimy wyrównać powierzchnię starej podłogi lub wypełnić istniejące w niej ubytki, najpierw przygotowujemy masę szpachlową. Układanie płytek możemy zacząć dopiero wtedy, gdy zaprawa, którą wypełniliśmy wszelkie nierówności i dziury w starej posadzce, wyschnie. Najlepiej jest rozpocząć prace od najbardziej widocznego, reprezentacyjnego miejsca – przy drzwiach wejściowych. Kątownikiem wyznaczamy linię, wzdłuż której układać będziemy płytki. Aby to sobie ułatwić, przybiliśmy do betonowego fragmentu podłogi listwę, która posłuży nam jako prowadnica. Przyklejając wzdłuż niej płytki, będziemy mieli pewność, że zostaną równo ułożone. Szpachelką rozprowadzamy klej na podłożu i wyrównujemy pacą zębatą. Jednorazowo klej rozprowadzamy na niedużej powierzchni (około 1 m2) … dzięki temu nie zaschnie, zanim ułożymy płytki. Układając płytki Opoczno, co jakiś czas sprawdzajmy poziomicą, czy powierzchnia nowej posadzki jest równa Aby wszystkie spoiny miały taką samą grubość, między płytki wkładamy plastikowe krzyżyki dystansowe. Miejsca, w których nie mieszczą się całe kafelki, na przykład przy ścianach, musimy uzupełnić dokładnie przyciętymi kawałkami płytek. Tniemy je gilotyną lub łamaczem. W miejscu styku posadzki ze ścianą możemy wykonać cokolik. Miejsce pod cokolik powinno być tak samo przygotowane, jak posadzka. Skrobakiem usuwamy nadmiar kleju ze spoin. Po całkowitym wyschnięciu kleju oczyszczamy spoiny szczotką. Gumową pacą wcieramy masę spoinową między płytki. Gąbką usuwamy nadmiar masy spoinowej i po jej wyschnięciu przemywamy podłogę wodą. Przed zamontowaniem płytek należy dokonać przeglądu całej zakupionej partii pod względem jakości powierzchni, odcieni oraz wymiarów. Firma nie rozpatruje zgłoszeń niezgodności płytek już zamontowanych, w których stwierdzono wady możliwe do rozpoznania przed ich zamontowaniem. Montaż należy przeprowadzić według zasad sztuki budowlanej i zaleceń producentów materiałów użytych do montażu. Zaleca się układanie płytek w kierunku wskazanym przez strzałkę umieszczoną na odwrocie płytki. Mocowanie płytek do podłoża należy wykonywać przy pomocy zapraw klejących renomowanych marek, ze szczególnym uwzględnieniem sposobu nakładania, grubości oraz czasu wiązania zaprawy. W przypadku płytek gresowych zaleca się stosowanie zapraw klejących na bazie cementowej z dodatkiem składników chemicznych zwiększających elastyczność zaprawy. W przypadku wysoko obciążonych posadzek zaleca się stosowanie półpłynnych zapraw klejących, umożliwiających pełne przyleganie płytek do podłoża na całej powierzchni. Przy dużych powierzchniach konieczne jest stosowanie dylatacji układanej zgodnie ze sztuką budowlaną. Zaleca się układanie płytek na spoinę szerokości min.3 mm. Poza funkcją estetyczną spoina pełni również rolę maskującą i protekcyjną. Pozwala zamaskować dopuszczalne różnice wymiarowe, zbiera materiały ścierne mające wpływ na żywotność i estetykę płytki Paradyż oraz pochłania naprężenia i deformacje podłoża. Aby zaprawa do spoinowania prawidłowo spełniała swoje funkcje , powinno się stosować zaprawy uelastycznione, szybkowiążące o podwyższonej przyczepności do krawędzi płytek. Fugowanie należy wykonywać wg zasad sztuki budowlanej oraz zaleceń producentów. Przy fugowaniu powierzchni płytek polerowanych, należy przeprowadzić fugowanie próbne w celu stwierdzenia łatwości usunięcia pozostałości fugi z powierzchni płytek. W przypadku gdy czynność ta będzie utrudniona, należy przeprowadzić impregnacje powierzchni polerowanej, przy pomocy jednego z dostępnych na rynku preparatów impregnujących dla gresów.

Płytki w kuchni są często ważne. Trzeba, bowiem je w taki sposób dostosować, aby były praktyczne. Na pewno ściana, gdzie będą znajdowały się meble i kuchenka, musi być uwzględniona pod względem płytek ceramicznych. Taka ściana jest ważna, ponieważ przy dłuższym i normalnym korzystaniu z kuchni, często ulega zabrudzeniu, poprzez gotowanie potraw. Nie ma się na to wpływu. Płytki w kuchni są uwzględnione także na podłodze, przez co zdecydowanie łatwiej można dbać o ogólny porządek w takim wnętrzu. Pod względem budowlanym, takie elementy wymagają konkretnych działań. Najważniejsze jest to, aby złapać poziom. Wszystko jak wiadomo powinno być różne, dlatego zdecydowanie lepiej będzie, kiedy dostosowujemy do tego także elementy poziomicy. Zaprawa klejowa jest także konieczna, ale ważne jest, aby ją prawidłowo położyć. Nie powinna ona stanowić najmniejszego powodu, do tego, aby takie płytki były wypełnione powietrzem, co można usłyszeć poprzez charakterystyczny dźwięk, kiedy stukamy, pukamy metalowym przedmiotem. Płytki – tradycyjne, praktyczne i na lata
Na ścianę w kuchni najlepsza jest glazura, szkliwiony gres oraz szkliwiony klinkier
Ceramika spełnia wszystkie warunki jako materiał na ściany w kuchni: jest niepalna, łatwo się ją czyści, nie wchłania wilgoci. Bogactwo dostępnych formatów, wzorów i kolorów ułatwi dopasowanie ściany do stylu wnętrza. Pomimo tych wszystkich zalet, trzeba pamiętać, że okładzina z płytek nie jest jednolita. Po ich ułożeniu powstaje płaszczyzna składająca się z płytek i fug, które znacznie szybciej się brudzą i trudniej je wyczyścić. Należy to wziąć pod uwagę, wybierając płytki o małych formatach albo tak modną dzisiaj mozaikę. W kuchni, gdzie brudzi się bardziej niż w innych miejscach domu, ma to znaczenie – im mniej fug, tym łatwiej utrzymać ścianę w czystości. Należy koniecznie dobrać odpowiedni rodzaj fugi. Dobrze sprawdzają się niewchłaniające tłuszczu i łatwe do czyszczenia spoiny epoksydowe. Można też wybrać płytki do układania bezfugowego – utworzą one na ścianie jednolitą płaszczyznę. Nie każdy rodzaj płytek sprawdzi się na ścianie w kuchni. Najlepsza jest glazura pokryta grubszą warstwą szkliwa, szkliwiony gres, a także szkliwiony klinkier.
Unikajmy trudnych do utrzymania w czystości płytek nieszkliwionych (angobowanych), gresu technicznego i polerowanego. Płytki ceramiczne układa się zazwyczaj w kuchniach i łazienkach. Jednak w ostatnim czasie płytki przestały być domeną tylko tych pomieszczeń. Coraz częściej wykorzystywane są w salonach, przedpokojach, na schodach i tarasach. Właściwie w każdym pomieszczeniu w domu możemy zastosować ceramikę. Taką popularność płytki zawdzięczają swojej funkcjonalności i użyteczności. Płytki stały się uniwersalnym materiałem wykończeniowym. Wykorzystywane są zarówno do wykańczania podłóg jak i okładzin ściennych. Można je stosować zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz budynków. Płytki ceramiczne produkowane są z mieszaniny glin, krzemionki, barwników. Po odpowiednim uformowaniu wypala się je w wysokiej temperaturze. Płytki mogą mieć błyszczącą lub matową powierzchnię.

W dzisiejszym świecie najbardziej popularne sa płytki podłogowe, i to właśnie na nie większość osób się decyduje kiedy pragnie remontować kuchnię. Płytki ceramiczne, jako materiał na podłogę w kuchni, cieszą się tym zainteresowaniem bo bardzo szybko możne je powycierać. Mając takie płytki znacznie łatwiej jest nam ja sprzątać, bo nie będziemy musieli męczyć z sprzątaniem, bo wystarczy tylko je wytrzeć mokrą szmatką, i wtedy będzie czysto. Płytki ceramiczne sa również w sposób znaczący bardzo dobrze wykorzystywane w łazience, i stanowią one jak najbardziej najlepsze rozwiązanie. Jest wiele zalet płytek ceramicznych, jednak do tych najważniejszych zaliczyć można łatwość w czyszczeniu, wytrzymałość, higieniczność jak również i ognioodporność. Jednak te zalety które wymieniłam to tylko część z nich, bo jest ich dużo więcej, jednak nie wszystkie posiadać będą takie same, bo zależeć to będzie przede wszystkim od wykonanego materiału. Mamy bardzo wielki wybór płytek ceramicznych, i każde z nich posiada właściwości te same jednak w różnym stopniu. Najbardziej komfortową sytuacją jest wymiana pojedynczych płytek. Jest to jednak możliwe tylko wtedy, gdy mamy absolutną pewność, że były one przeznaczone do układania na zewnątrz, a do ich mocowania i spoinowania użyto właściwych zapraw. Uszkodzonych pojedynczych płytek nie podważa się – trzeba je ostrożnie odkuć, by nie zniszczyć płytek sąsiednich. Płytki, które słabo trzymają się podłoża, odrywamy płaskim dłutem lub szpachlą. Płytki Opoczno mocno związane z podłożem rozbija się pośrodku i usuwa po kolei powstałe kawałki. Następnie podłoże oczyszcza się z resztek starych zapraw, wyrównuje jego powierzchnię i wstawia nową płytkę. Zdarza się, że płytki Tubądzin nie są zniszczone, ale do ich mocowania i spoinowania użyte były zwykłe zaprawy. Najprostszym i najtańszym sposobem zapobiegnięcia zniszczeniom jest pokrycie okładziny elastyczną farbą wodoszczelną. Wniknie ona we wszelkie niewidoczne pęknięcia oraz rysy i będzie chronić okładzinę przed wodą. Utworzona powłoka jest odporna na warunki atmosferyczne, promieniowanie UV oraz ścieranie. Taka farba dostępna jest w kilku kolorach. By zwiększyć jej antypoślizgowość, można do niej dodać kolorową posypkę lub piasek kwarcowy. Kruszące się spoiny płytek na schodach i ganku trzeba jak najszybciej naprawić. Inaczej szybko pojawią się w nich ubytki, a w ślad za tym nastąpi pękanie i odspajanie się płytek. Małe ubytki spoin wystarczy uzupełnić takim samym materiałem, jakiego użyto do spoinowania. W tym celu należy wyskrobać luźno związane fragmenty starej zaprawy do spoinowania, usunąć pył, dokładnie umyć szczeliny i pozostawić je do całkowitego wyschnięcia. Następnie krawędzie płytek zwilżyć gąbką, wcisnąć w szczeliny zaprawę do spoinowania (trójkątną szpachelką lub zaokrągloną pałeczką) i wyrównać. Prace należy prowadzić w temperaturze 5-25°C. Spoiny pokruszone i z dużymi ubytkami należy usunąć, a w ich miejsce ułożyć nowe – elastyczne i wodoszczelne. Najlepiej wtedy wymienić wszystkie spoiny, aby nie zostawiać nieszczelności, przez które pod okładzinę mogłaby wnikać woda. Do usuwania służą specjalne skrobaki lub narzędzia ze specjalnymi nasadkami. Nasadki różnią się między sobą – innymi usuwa się spoiny wąskie, innymi – szerokie. Są też takie nasadki, którymi usuwa się spoinę, prowadząc po płytkach pod kątem 30°, ale nie uszkadzając ich powierzchni.

Wejście do domu, zejście z tarasu do ogrodu… Nawet w domu niepodpiwniczonym do wnętrza prowadzą schody. Zawsze trzeba pokonać jakoś różnicę poziomów pomiędzy gruntem a podłogą parteru. Niezależnie od budowy każde schody powinny być wygodne i bezpieczne, a to oznacza nie tylko odpowiednie nachylenie biegu i wymiary stopni, ale także właściwe wykończenie, którym są zazwyczaj płytki ceramiczne. Deszcz, śnieg i mróz ujawniają na schodach zewnętrznych wszelkie wady materiałów oraz błędy w ich wykonaniu. Pierwszym sygnałem informującym, że nie wszystko zostało zrobione zgodnie ze sztuką budowlaną, jest pękanie lub odpadanie płytek od podłoża. Lepiej nie zwlekać z naprawą. Schody i ganek to miejsca, które muszą być bezpieczne. A przecież na ruchomych płytkach bardzo łatwo się poślizgnąć! Zmiany temperatury (latem +60°C, zimą -30°C) powodują, że ceramiczne wykończenie schodów i ganku bezustannie się odkształca. Jeśli zostało niewłaściwie wykonane z nieodpowiednich materiałów, to wcześniej czy później spoiny lub nawierzchnia popęka, a w powstałe szczeliny i rysy wniknie woda. Powtarzające się procesy jej zamarzania i rozmarzania doprowadzą do coraz większych uszkodzeń, a ostatecznie – do odpadania płytek. Nie ma jednak jednego uniwersalnego sposobu naprawy. Wszystko zależy od błędów, jakie popełniono przy wykańczaniu żelbetowej konstrukcji.

Materiał okładziny. Zdarza się, niestety dość często, że okładzinę wykonuje się z nasiąkliwych i nieodpornych na niską temperaturę płytek. Wykorzystuje się do tego bowiem resztę tych, które zostały po ułożeniu wewnątrz domu. Tymczasem płytki stosowane na zewnątrz powinny być nieszkliwione i mrozoodporne, a ich nasiąkliwość nie może być większa niż 3%. Zwykle takie płytki Paradyż mają umieszczone na opakowaniu oznaczenia: AI, BIa i BIb. Ponieważ schody zewnętrzne są narażone na działanie wody, bardzo ważna jest też antypoślizgowość okładziny. Najlepiej jest stosować płytki oznaczone symbolami R11 do R13. Mniej śliskie są też płytki Opoczno ryflowane przy zewnętrznej krawędzi oraz z powierzchnią strukturalną lub matową. Okazuje się, że do mocowania i spoinowania okładziny równie często jak złego materiału na nawierzchnię używa się niewłaściwych zapraw – nieodpornych na wodę i zmiany temperatury. Skutkiem tego jest najpierw pękanie i wypłukiwanie spoin przez wodę opadową, która w nie wnika, a potem odpadanie płytek. Na zewnątrz powinny być stosowane zaprawy wodo- i mrozoodporne. Nietrudno to sprawdzić: na opakowaniu każdej zaprawy producent wyraźnie określa jej przeznaczenie i rodzaj okładziny, która może za jej pomocą zostać przyklejona, jej właściwości (mrozo- i wodoodporność), skład, sposób przygotowania (proporcje wody), sposób aplikowania oraz czas pozwalający na przyklejenie płytek i dokonywanie korekty ich ułożenia. Czasami zdarza się jednak, że dobrze dobrana zaprawa nie została właściwie nałożona: ze względu na „oszczędności” pod płytkami pozostały puste przestrzenie, w które przedostała się woda. Zaprawa klejąca powinna pokrywać całą spodnią stronę płytek. Zagwarantuje to nakładanie zaprawy metodą podwójnego smarowania, czyli i na podłoże, i na płytkę. Przygotowanie podłoża pod płytki jest równie ważne jak dobranie odpowiedniego materiału i zapraw. Powierzchnia betonowej konstrukcji musi odznaczać się odpowiednią zwartością i wytrzymałością mechaniczną. Przed ułożeniem płytek należy ją też oczyścić z wszelkich luźnych elementów, piasku i kurzu. W przeciwnym razie może zdarzyć się, że po przyklejeniu płytek odpadną one razem z wierzchnią, zbyt słabą warstwą podłoża. Bardzo ważne jest również użycie odpowiedniego materiału do wyrównywania wysokości stopni schodów. Jest to konieczne, gdy przy wymierzaniu schodów wykonawca popełni błąd, którego skutkiem jest niejednakowa wysokość stopni. Absolutnie niedopuszczalne jest zastosowanie do korekty geometrii schodów materiału łatwo wchłaniającego wilgoć (np. betonu komórkowego). Wbrew powszechnej opinii nie chroni go przed wilgocią okładzina wykończeniowa. Gdy wilgoć wniknie w takie podłoże i zamarznie, rozsadzi je, powodując odspajanie wykończenia i niszczenie konstrukcji schodów. Do eliminacji niewielkich różnic stosuje się samopoziomującą zaprawę cementową. Duże korekty geometrii schodów powinno się robić tylko przy użyciu betonu o takich samych lub lepszych właściwościach (przynajmniej tej samej klasy, z którego początkowo wykonano schody). Podczas przygotowania mieszanki betonowej warto do niej dodać środek hydrofobizujący, który ograniczy nasiąkliwość betonu, a tym samym zwiększy jego trwałość. Bardzo ważne jest dobre powiązanie nowego betonu ze starym. By to osiągnąć, konieczne jest porządne zwilżenie podłoża. Zapobiega się w ten sposób odciąganiu wody ze świeżo wylanego betonu. Przyczepność nowej warstwy można zwiększyć dodatkowo przez dodanie do mieszanki betonowej odpowiedniego środka chemicznego.

Problem zbyt małej łazienki zazwyczaj dotyczy mieszkańców bloków i apartamentów. W domu możemy sobie pozwolić na drugą łazienkę, a nawet pokój kąpielowy. W dobrych projektach przewidziane jest też miejsce na pralnię. Trzeba się nieźle nagłówkować, żeby w małej łazience w mieszkaniu znaleźć miejsce na umywalkę, prysznic, toaletę, pralkę i najlepiej jeszcze wannę. Wanna czy prysznic? Jeżeli mamy możliwość wstawienia wanny, możemy zainstalować szklany parawan, dzięki któremu mamy funkcję i wanny i prysznica na jednej przestrzeni. Przezroczysty parawan nie przytłoczy wnętrza.Zamykajmy drobiazgi, kosmetyki, szczotki, środki czystości w szafkach, segregujmy je w ozdobnych, wiklinowych koszach na półkach. Piękne łazienki w katalogach producentów nie są ozdobione takimi przedmiotami. Jeżeli na etapie projektowania łazienki znajdziemy miejsce na każdą rzecz, tym funkcjonalniejszą, wygodniejszą i ładniejszą będziemy mieli łazienkę. Jeżeli wydajemy duże pieniądze na piękne płytki, dekory, czy ozdobne drobiazgi, to miejmy możliwość podziwiania ich. Niech nie giną na tle ogromnej ilości kosmetyków.

Zamiast gotowych mebli, możemy zrobić ścianki, półki z płyt gipsowo-kartonowych (są przeznaczone do łazienki), obłożyć je płytkami lub pomalować. Takie same pudełka czy kosze na półkach pozwolą nam uporządkować przestrzeń, utrzymywać porządek i wygodniej korzystać z łazienki. Pralkę można przenieść do kuchni, ale zazwyczaj tam też brakuje nam miejsca. Zatem postarajmy się wykorzystać maksymalnie miejsce nad pralką na półki. Może trzeba zamknąć pralkę za drzwiczkami. Pralka zazwyczaj nie wygląda estetycznie- nie komponuje się kolorystycznie, materiałowo z resztą pomieszczenia. Nad pralką można wygospodarować miejsce na ręczniki, kosze na brudną bieliznę, zapasy kosmetyków.

mniejsze pralki, przeznaczone do małych łazienek. Zamiast 59 centymetrów głębokości mają 40 centymetrów. Te 19 centymetrów w niewielkiej łazience robi dużą różnicę

 Producenci dostrzegają ograniczoną przestrzeń w mieszkaniach i tworzą wyposażenie dostosowane do realnych potrzeb klientów. Szukaj takich rozwiązań jakie oferuje np. firma Ravak. Na miejscu w którym zazwyczaj stanęłaby tylko wanna, tutaj mieści się wanna , z parawanem, pozwalającym na korzystanie z prysznica oraz umywalka. To się nazywa pomysłowość. Na rynku dostępna jest ceramika o mniejszych rozmiarach. Pamiętajmy o tym w czasie zakupów i pytajmy o nie sprzedawców. Mniejsza umywalka będzie wyglądała lepiej i zgrabniej w miniaturowej łazience niż duża, masywna umywalka, zaprojektowana do dwudziestometrowego pokoju kąpielowego. Nie kupmy też za małej lub za płytkiej umywalki. Zastanówmy się jaka będzie wystarczająca w codziennych czynnościach.

 W małych pomieszczeniach warto optycznie powiększyć przestrzeń. Pomogą w tym jasne, pastelowe kolory, lustra, odpowiednie oświetlenie i średnie lub małe płytki. W łazience na zdjęciu poniżej zastosowano dwa duże lustra, które dodają przestrzeni. Jeżeli na wprost wejścia do łazienki umieścimy ładną umywalkę i duże lustro nad nią, uzyskamy dobry efekt wizualny. Pomieszczenie będzie wydawało się większe, jaśniejsze.

Wejście do domu, zejście z tarasu do ogrodu… Nawet w domu niepodpiwniczonym do wnętrza prowadzą schody. Zawsze trzeba pokonać jakoś różnicę poziomów pomiędzy gruntem a podłogą parteru. Niezależnie od budowy każde schody powinny być wygodne i bezpieczne, a to oznacza nie tylko odpowiednie nachylenie biegu i wymiary stopni, ale także właściwe wykończenie, którym są zazwyczaj płytki ceramiczne. Deszcz, śnieg i mróz ujawniają na schodach zewnętrznych wszelkie wady materiałów oraz błędy w ich wykonaniu. Pierwszym sygnałem informującym, że nie wszystko zostało zrobione zgodnie ze sztuką budowlaną, jest pękanie lub odpadanie płytek od podłoża. Lepiej nie zwlekać z naprawą. Schody i ganek to miejsca, które muszą być bezpieczne. A przecież na ruchomych płytkach bardzo łatwo się poślizgnąć!Zmiany temperatury (latem +60°C, zimą -30°C) powodują, że ceramiczne wykończenie schodów i ganku bezustannie się odkształca. Jeśli zostało niewłaściwie wykonane z nieodpowiednich materiałów, to wcześniej czy później spoiny lub nawierzchnia popęka, a w powstałe szczeliny i rysy wniknie woda. Powtarzające się procesy jej zamarzania i rozmarzania doprowadzą do coraz większych uszkodzeń, a ostatecznie – do odpadania płytek. Wszystko zależy od błędów, jakie popełniono przy wykańczaniu żelbetowej konstrukcji.

Materiał okładziny. Zdarza się, niestety dość często, że okładzinę wykonuje się z nasiąkliwych i nieodpornych na niską temperaturę płytek. Wykorzystuje się do tego bowiem resztę tych, które zostały po ułożeniu wewnątrz domu. Tymczasem płytki stosowane na zewnątrz powinny być nieszkliwione i mrozoodporne, a ich nasiąkliwość nie może być większa niż 3%. Zwykle takie płytki mają umieszczone na opakowaniu oznaczenia: AI, BIa i BIb. Ponieważ schody zewnętrzne są narażone na działanie wody, bardzo ważna jest też antypoślizgowość okładziny. Najlepiej jest stosować płytki oznaczone symbolami R11 do R13. Mniej śliskie są też płytki ryflowane przy zewnętrznej krawędzi oraz z powierzchnią strukturalną lub matową.W polskich warunkach klimatycznych schodów zewnętrznych i ganków nie powinno się wykańczać płytkami z gresu polerowanego ani szkliwionego. Są one zbyt śliskie!Zaprawy do klejenia i mocowania. Okazuje się, że do mocowania i spoinowania okładziny równie często jak złego materiału na nawierzchnię używa się niewłaściwych zapraw – nieodpornych na wodę i zmiany temperatury. Skutkiem tego jest najpierw pękanie i wypłukiwanie spoin przez wodę opadową, która w nie wnika, a potem odpadanie płytek.
Na zewnątrz powinny być stosowane zaprawy wodo- i mrozoodporne. Nietrudno to sprawdzić: na opakowaniu każdej zaprawy producent wyraźnie określa jej przeznaczenie i rodzaj okładziny, która może za jej pomocą zostać przyklejona, jej właściwości (mrozo- i wodoodporność), skład, sposób przygotowania (proporcje wody), sposób aplikowania oraz czas pozwalający na przyklejenie płytek i dokonywanie korekty ich ułożenia. Czasami zdarza się jednak, że dobrze dobrana zaprawa nie została właściwie nałożona: ze względu na „oszczędności” pod płytkami pozostały puste przestrzenie, w które przedostała się woda. Zaprawa klejąca powinna pokrywać całą spodnią stronę płytek. Zagwarantuje to nakładanie zaprawy metodą podwójnego smarowania, czyli i na podłoże, i na płytkę.

  Podłoże. Przygotowanie podłoża pod płytki jest równie ważne jak dobranie odpowiedniego materiału i zapraw. Powierzchnia betonowej konstrukcji musi odznaczać się odpowiednią zwartością i wytrzymałością mechaniczną. Przed ułożeniem płytek należy ją też oczyścić z wszelkich luźnych elementów, piasku i kurzu. W przeciwnym razie może zdarzyć się, że po przyklejeniu płytek odpadną one razem z wierzchnią, zbyt słabą warstwą podłoża.
Bardzo ważne jest również użycie odpowiedniego materiału do wyrównywania wysokości stopni schodów. Jest to konieczne, gdy przy wymierzaniu schodów wykonawca popełni błąd, którego skutkiem jest niejednakowa wysokość stopni. Absolutnie niedopuszczalne jest zastosowanie do korekty geometrii schodów materiału łatwo wchłaniającego wilgoć (np. betonu komórkowego). Wbrew powszechnej opinii nie chroni go przed wilgocią okładzina wykończeniowa. Gdy wilgoć wniknie w takie podłoże i zamarznie, rozsadzi je, powodując odspajanie wykończenia i niszczenie konstrukcji schodów. Do eliminacji niewielkich różnic stosuje się samopoziomującą zaprawę cementową. Duże korekty geometrii schodów powinno się robić tylko przy użyciu betonu o takich samych lub lepszych właściwościach (przynajmniej tej samej klasy, z którego początkowo wykonano schody). Podczas przygotowania mieszanki betonowej warto do niej dodać środek hydrofobizujący, który ograniczy nasiąkliwość betonu, a tym samym zwiększy jego trwałość. Bardzo ważne jest dobre powiązanie nowego betonu ze starym. By to osiągnąć, konieczne jest porządne zwilżenie podłoża. Zapobiega się w ten sposób odciąganiu wody ze świeżo wylanego betonu. Przyczepność nowej warstwy można zwiększyć dodatkowo przez dodanie do mieszanki betonowej odpowiedniego środka chemicznego. Wykonanie okładziny. Przyczyną pękania płytek bywa też zbyt mała szerokość spoin pomiędzy nimi. Uniemożliwia ona swobodne odkształcanie się płytek pod wpływem zmiany temperatury. Taki sam problem pojawi się również wtedy, gdy nie pozostawi się dylatacji, czyli szczelin o szerokości 1-2 cm, oddzielających posadzkę ganku czy schodów od ściany zewnętrznej domu, słupów lub murków przy nich wykonanych. Najbardziej komfortową sytuacją jest wymiana pojedynczych płytek. Jest to jednak możliwe tylko wtedy, gdy mamy absolutną pewność, że były one przeznaczone do układania na zewnątrz, a do ich mocowania i spoinowania użyto właściwych zapraw. Uszkodzonych pojedynczych płytek nie podważa się – trzeba je ostrożnie odkuć, by nie zniszczyć płytek sąsiednich. Płytki, które słabo trzymają się podłoża, odrywamy płaskim dłutem lub szpachlą. Płytki mocno związane z podłożem rozbija się pośrodku i usuwa po kolei powstałe kawałki. Następnie podłoże oczyszcza się z resztek starych zapraw, wyrównuje jego powierzchnię i wstawia nową płytkę. Zdarza się, że tanie płytki nie są zniszczone, ale do ich mocowania i spoinowania użyte były zwykłe zaprawy. Najprostszym i najtańszym sposobem zapobiegnięcia zniszczeniom jest pokrycie okładziny elastyczną farbą wodoszczelną. Wniknie ona we wszelkie niewidoczne pęknięcia oraz rysy i będzie chronić okładzinę przed wodą. Utworzona powłoka jest odporna na warunki atmosferyczne, promieniowanie UV oraz ścieranie. Taka farba dostępna jest w kilku kolorach. By zwiększyć jej antypoślizgowość, można do niej dodać kolorową posypkę lub piasek kwarcowy. Kruszące się spoiny płytek na schodach i ganku trzeba jak najszybciej naprawić. Inaczej szybko pojawią się w nich ubytki, a w ślad za tym nastąpi pękanie i odspajanie się płytek. Małe ubytki spoin wystarczy uzupełnić takim samym materiałem, jakiego użyto do spoinowania. W tym celu należy wyskrobać luźno związane fragmenty starej zaprawy do spoinowania, usunąć pył, dokładnie umyć szczeliny i pozostawić je do całkowitego wyschnięcia. Następnie krawędzie płytek zwilżyć gąbką, wcisnąć w szczeliny zaprawę do spoinowania (trójkątną szpachelką lub zaokrągloną pałeczką) i wyrównać. Prace należy prowadzić w temperaturze 5-25°C. Spoiny pokruszone i z dużymi ubytkami należy usunąć, a w ich miejsce ułożyć nowe – elastyczne i wodoszczelne. Najlepiej wtedy wymienić wszystkie spoiny, aby nie zostawiać nieszczelności, przez które pod okładzinę mogłaby wnikać woda. Do usuwania służą specjalne skrobaki lub narzędzia ze specjalnymi nasadkami. Nasadki różnią się między sobą – innymi usuwa się spoiny wąskie, innymi – szerokie. Są też takie nasadki, którymi usuwa się spoinę, prowadząc po płytkach pod kątem 30°, ale nie uszkadzając ich powierzchni.