W jaki sposób wyznać ukochanej osobie miłość? Sprawdzonym pomysłem jest stworzenie listu lub bezpośrednia rozmowa. W wielu przypadkach pożyteczne są również wierszyki miłosne, wymyslone samodzielnie albo zapożyczone z dostępnych źródeł. Istnieją portale internetowe, na których można wyszukać zarówno bardzo oryginalne jak też tradycyjne wierszyki miłosne.
(więcej…)
Każda nastolatka, kiedy zaczyna dojrzewać, zaczyna również pisać pamiętniki, wymyślać piosenki albo tworzyć wiersze. Młode dziewczyny myślą bowiem, iż nikt nie jest w stanie pojąć tego, co przeżywają, gdy chłopak, który im się podoba, patrzy na inną. Zawód miłosny, kłótnie z rodzicami i niespełnione przyjaźnie to idealne problemy poetyckie, dlatego często zwykła kartka papieru staje się pośrednikiem w przekazywaniu tego, co przeżywają nastolatki.
Najczęściej w ich małych zeszycikach powstają wiersze miłosne. O tym, jak winien wyglądać idealny chłopak i o tym, że jest nim właśnie Paweł ale na nieszczęście spotyka się z Kaśką z III b. Przeżycia wielu młodych nastolatek są takie same, niemniej jednak im wydaje się, że tylko one ich doznają, zatem nikt nie jest im w stanie pomóc oraz poradzić.
Zwykle komponują ponure poematy, bo ciężkie jest życie młodej dziewczyny. Jeśli nie ma aktualnie problemów z chłopakiem, bo w końcu znalazła tego idealnego, to nie układa jej się ze koleżankami. Wiersze o przyjaźni powstają zatem równie często jak poematy o miłości. Popadają w nich ze skrajności w skrajność. Albo stawiają swoją znajomą na piedestale, albo żyją z nią w konflikcie… bo ta nie toleruje jej nowej miłości.
Czy na tym kończą się problemy nastolatek? Wydaje się, że nie, opisują jeszcze swoje konflikty z rodzicami, ale czy na pewno jest to odmienny temat od przyjaźni i miłości? W końcu rodzinne kłótnie wynikają najczęściej z tego, że rodzice nie akceptują nowego chłopaka córki, albo mają pretensje, że za wiele czasu spędza z koleżanką. Ciągłe narzekanie rodziców, powoduje, że nastolatka zamyka się w pokoju i znów przelewa swoje wrażenia na papier. Ponownie powstają z tego wiersze ponure, o tym, że rodzice nie potrafią poznać swoich dzieci, ale są to jednocześnie wiersze o przyjaźni i wiersze o miłości, na którą nie pozwalają rodzice.
Ciężkie jest więc życie nastolatek, dosyć że nie rozumie ich rodzina, przyjaciółki zazdroszczą faceta, a facet, którego naprawdę kochają ma inną, to jeszcze po powrocie do domu muszą sprostać funkcji… poetki.
W niektórych państwach neologizmy powstają w wysokich gremiach rad językowych, które w trosce o czystość własnego języka szukają nowych terminów, by uniknąć zapożyczeń z języków obcych. Z takiego postępowania szczególnie znana jest Francja. Bardziej naturalna jest jednak sytuacja, kiedy wchodzą one do użycia poprzez zapożyczenie z innego języka. Tak działo się od zawsze, stąd w polszczyźnie dawniejsze makaronizmy dzisiaj uważane są już za zwykłe słowa, bez których nie można się obejść na co dzień. W literaturze polskiej neologizmy zaczęto stosować w polskim modernizmie jednak stosował je również Cyprian Kamil Norwid. Dopiero w Młodej Polsce neologizacja poezji najpierw objęła futurystów – Bruno Jasieński, Stanisław Młodożeniec (m.in. Przyśpiew, XX wiek, W drodze) – a następnie mistrzów neologizmu i postmodernizmu – Juliana Tuwima i Bolesława Leśmiana. Tuwim (Bal w operze, Słopiewnie) i Leśmian (Dusiołek, Śnigrobek), a także Aleksander Wat marzyli o stworzeniu języka pozarozumowego, który swoją neologistyczną znaczeniowością nie budził racjonalnych skojarzeń, lecz przeciwnie- irracjonalne odczucia. Na epoce języka pozarozumowego wzorowali się później Miron Białoszewski i Stanisław Lem.
Uważa się, że mistrzami neologizmów na świecie byli Leśmian i James Joyce. Leśmian zreformował zupełnie wszystkie skojarzeniowo ważne człony językowe dochodząc do perfekcji budowania nastroju słowami. Joyce ukazał mistrzostwo w Finnegans Wake – dziele, które nie tylko nie może być zakwalifikowane do jakiejkolwiek kategorii i gatunku, ale zgodnie z hipotezami język jakim jest pisany utwór ten ma być zrozumiały dla całej ludzkości pozarozumowo.
Pisarze zagraniczni, którzy zajmują się i zajmowali neologizmami to Lewis Carroll, George Orwell, Samuel Beckett, Brian Aldiss, J.R.R. Tolkien, Terry Pratchett i wielu innych.